L. L. Zamenhof

La vojo

Tra densa mallumo briletas la celo,
al kiu kura?e ni iras.
Simile al stelo en nokta ?ielo,
al ni la direkton ?i diras.
Kaj nin ne timigas la noktaj fantomoj,
nek batoj de l’ sortoj, nek mokoj de l’ homoj,
?ar klara kaj rekta kaj tre difinita
?i estas, la voj’ elektita.

Nur rekte, kura?e kaj ne flanki?ante,
ni iru la vojon celitan!
E? guto malgranda, konstante frapante,
traboras la monton granitan.


L’ espero, l’obstino kaj la pacienco ?
jen estas la signoj, per kies potenco
ni pa?o post pa?o, post longa laboro,
atingos la celon en gloro.

Ni semas kaj semas, neniam laci?as,
pri l’ tempoj estontaj pensante.
Cent semoj perdi?as, mil semoj perdi?as, ?
ni semas kaj semas konstante.
„Ho, ?esu!” mokante la homoj admonas, ?
„Ne ?esu, ne ?esu!” en kor’ al ni sonas:
„Obstine anta?en! La nepoj vin benos,
se vi pacience eltenos”.

Se longa sekeco a? ventoj subitaj
velkantajn foliojn de?iras,
ni dankas la venton, kaj, repurigitaj,
ni forton pli fre?an akiras.
Ne mortos jam nia bravega anaro,
?in jam ne timigos la vento, nek staro,
obstine ?i pa?as, provita, hardita,
al cel’ unufoje signita!

Nur rekte, kura?e kaj ne flanki?ante
ni iru la vojon celitan!
E? guto malgranda, konstante frapante,
traboras la monton granitan.
L’ espero, l’ obstino kaj la pacienco ?
jen estas la signoj, per kies potenco
ni pa?o post pa?o, post longa laboro,
atingos la celon en gloro.